درآمد:
اگر غنای زندگی آدمی عبارت بشود از نزدیک ساختن واقعیتهای وجودیاش به چشم اندازی که از خود ترسیم میکند،دکتر کاتوزیان بدون تردید یکی از غنیترین زندگیهای روزگار ما را به سر کرد زیرا به بهترین گونهای مقرّب گوهر وجودی خویش شد.ما از انسانی سخن میگوییم که زندگی را به تمامی زیست و هر آن چه کرد و هر آن چه بود و هر آن چه گفت به کمال آن واصل شد.درود بر مردی که پاک باخت و راست باخت و و "امیر" بود و از آن جا که داوری ما برای ارزش گذاری افراد چنین است که در فقدان آنان دچار چه کمبودهایی میشدیم،روشن است که نبود استاد خلائی ژرف را در زندگی و حقوق ما بر جا گذاشت و همچنان که ایران در غم یکی از برگزیدهترین فرزندان خویش به سوگواری نشست،حقوقدانان از بزرگترین پشتیبان و پشتوانه خویش محروم شدند.به سکوت برپا شدهایم که "انسانی" مرده است.

آغاز کار پایان اندیشه است و آغاز اندیشه پایان کار است
ابن خلدون
خوشبختانه با کوششی که درهیأت مدیره به کار رفت گونه پیمانی که در ساخت "خانه وکیل" در سعادت آباد به کار خواهد رفت به تصویب رسید و اکنون پروژه در فرآیند اجرا است.

سفر دکتر فریدون طوسی یکی از نامنتظرترین واقعیتهایی بود که احتمال میرفت دوستان و آشنایان ایشان با آن مواجه شوند.آن روی گشاده ،آن نیک مداری در اندیشه ،آن عشق بیکران و آن انگیزه بی دریغ در همکاری که همواره با بیانی به غایت سرخوشانه و خوشبینانه همراه میشد،هرگونه تردید را در پاسداشت این استوانه شگفت که در قامت دکتر طوسی جلوه کرده بود از ما بارها و بارها دور میداشت و چه افسوس بزرگی برای جامعه وکالت ماند که یکی از بی بدیلترین هموندان خویش را به ناگاه از کف بنهاد.راست قامتی که رنجها و دردهایش را در کسوت سکوت و انزوا بر خود میپوشاند و شادیهایش را گشاده دستانه میپراکند.

اگر تجربه توان آموختن به انسان داشت اخلاق و سیاست ما شیوهای متفاوت داشت و ثابت میشد چه اندازه در برابر دیگران مدارایی روشنتر و استوارتر داشتیم. جرج سانتایانا
بر بام سرای تاریخ، سیاست همچنان رام ناشدهترین پدیده هستی است و وحشیانهترین رفتارهای انسانی هنوز از دامان سیاست برمیخیزد.هم از این روست که مهار سیاست به قامت یکی از بزرگترین نگرانیها در اندیشه بشر تداوم یافته است.

بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش
یکی از کارکردهای مراکز آموزشی در دوران جدید پیوند آنها با بهره گیران از این دسته آموزشها است.نکتهای که در دانشگاههای ایران به ویژه در رشتههای علوم انسانی به وضوح به چشم میآید آن است که این رشتهها پیوند ارگانیکی با زندگی مردمان ندارد و هاضمه جامعه توان جذبشان را نمییابد و به همین جهت کوشش آنان تا اندازه بسیاری به چنبره نافرجامی گرفتار میآید و بخش پراهمیتی از نیروهای کارآمد کشور به سرانجام نمیرسد.

تا یک سده پیش پرسشی بود که آیا با پیشرفت دانش و حل شدن پی در پی امور جهان شناختی انسان، امور معنایی انسان - که والاترین آن ها اخلاقیات است - به دسته ای از گزاره های مبهم و فاقد اثر فرونمی کاهد؟با گذشت زمان محرز شد که آن دسته از دانش هایی که روابط انسانی را تمشیت می کنند ، نظیر جامعه شناسی و روانشناسی و سیاست و حقوق و یا به آفرینش گری انسان در قالب هنر توجه دارند همچون شعر و نقاشی و رمان،بخشی تفکیک ناپذیر از وجود انسانی اند و نگرش های پوزیتویستی در این باره ناکارآمد و به فرجام جزم اندیشانه اند و راهی به گشایش مشکلات فروبسته ندارند.